Pas acht jaar

och, hij was toch nog maar acht jaar zijn gezichtje was zo smal geworden haar hart ging naar hem uit ze wilde hem in haar armen nemen en wiegen, als was hij een baby verdriet te groot voor woorden hij begreep dat Mamma dood was de wereld stond op zijn kop. thuis werd er niet meer gelachen iedereen vroeg maar hoe het ging kroelde door zijn donkere krullen hij wilde dat niet Mamma moest terug komen dan was alles weer goed hij zou dan altijd luisteren , echt waar ze kwam nooit meer terug , dat wist hij heus wel. Bezoeken kon hij haar daar waar ze in de grond gestopt was als het regende vroeg hij zich af of ze het misschien koud had vooral in de nacht dacht hij daar vaak aan zijn neefje vroeg hem : ga je mee bij ons thuis spelen ? voor het eerst brak er iets van een glimlach door op zijn donkere gezichtje vragend keek hij naar zijn Pappa…zijn zusje en zijn broertje waren thuis Pappa was niet alleen anders zou hij niet gaan echt niet. het mocht…mijn dochter ? kijkend naar haar eigen drie jongens kon wel huilen. de eerste stap werd afgelopen vrijdag gezet ze zou hem schandelijk verwennen en al zou hij na een half uur naar huis willen ? dan nog…de eerste stap was gezet