Depressief door zichzelf

door Gedichtenlady

Mensen willen me niet meer zien ik heb geen vrienden meer teveel verdriet sla mijn ogen neer In de zetel zit ik voor me uit te staren elke seconde, minuut, uur van de dag erg is het te moeten verjaren doodgaan is het enige wat ik nog mag Niemand komt bij mij op bezoek zoveel pijn heb ik in mijn leven de hele dag zit ik in de hoek zou het liever opgeven Ik haat mezelf om wie ik ben heb nog nooit iets goed gedaan niemand vind het leuk dat men mij kent waarom moet ik op deze wereld staan Depressief ben zo’n slecht mens ik ben niet vriendelijk en lief ken geen enkele grens Heb die altijd overschreden daarom joeg ik de mensen weg ik heb al jaren zo geleden dat is wat ik als laatste uitleg © Raissa Derous - 2015

Bekijk ook gedichten over: Depressie Eenzaamheid

Meer van Gedichtenlady

Gerelateerde gedichten

Voetstappen in het zand wil melker
Liefde gemist Catherine B.
Gevallen blad Catherine B.
Het geluid van stilte Catherine B.
De eenzaamheid van de priemgetallen Coby Poelman-Duisterwinkel

Reacties (3)

Wauw, de pijn druipt uit de woorden. Het zet mij stil bij mijn eigen donkere momenten.

Blijf schrijven! En ik wens jou het beste toe..

Anoniem, 03-03-2016

Jij bent niet je depressie. Liefde voor jou!

Keep writing!

Anoniem, 31-03-2016

Zeer goed geschreven. Aan elke depressie komt vroeg of laat een eind. Echt waar!

dakoyria, 20-09-2016