Dodo
door Han Messie
Deze klank vertrouwt zich toe aan ieders oren,
luidt als allerbekendst muziekteken,
is wat zuigelingen vaak uitspreken,
mag in velerlei jeugdverhalen horen.
Maar zal elke dierenvriend droef bekoren:
vogels met die naam bewoonden moerasstreken
van een eiland, waar eeuwen stil verstreken,
gingen dan door bloeddorst der zeelui verloren.
Na zijn bestaan onder oceaanwinden
prijkt dit verdwenen schepsel _ geschetst, gemaakt,
staat onbehouwen, weerloos, vreedzaam, en wacht...
Hij wil verdiende erkenning vinden
bij jonge mensen, dat sterk geheugen waakt
over kwetsbare, steeds belaagde pracht.
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.