Gedichten

Een roemloos cafe met blauw

Waar de doden bij elkaar komen
Aan bordspel en schoppenvrouwkaart.
Een kastelein voor grote aan vleeshakende hangende likeurflessen.
Een cafe met een gedestileerdkaart
En verderop de bijna oneindige vaart
Waar de beurtschipper verdwaalt in de mist
En de brugwachter in slaap is gevallen.

Hier rammelen de buurtvrouwen met hun dominostenen
Waar ze het hebben over nummers bij elkaar zoeken.
En de kastelein druppels in zijn ogen doet.
Dit cafe is vol muizen en muizenissen worden er gedeeld.

Achter in dit verlaten cafe staat een wasmachine die al jaren geen dienst meer doet.
Niemand heeft hier een verhaal.
Het is hier stil.
En donker als de boezem van een mensenhart zonder liefde.
Alles drinkt men hier met ijs.

De huishond Whiskey loopt voor een karretje op wielen met onder de kar een in water en sop gedrenkte dweil.
Whiskey de brave huishond dweilt hier het cafe en dat is het teken van sluitingstijd elke avond.
Een borrelnoot wordt hier niet gekraakt.
Slechts stille blikken van vreemden achter de schoppenvrouwkaart en achter zeven geluksruiten.
Het hart is hier geheimzinnig en deelt niet in openheid.

Verdriet gedicht door: cornil

Tweeten