Niet meer willen

Nietszeggende blikken In een wit zwijgend gelaat Ogen die zwart als git Het wit van de ogen Dat zo sterk Naar voren staat De mond is verzadigd De stem spreekt niet meer De lippen gesloten En ik vraag keer op keer Wat scheelt eraan Wat is er toch Wil je niets zeggen Blijf je altijd zwijgen Kijk je alleen maar Naar en in het niets Kan ik geen antwoord krijgen De lippen vaneen, de ogen vol tranen Die zich langzaam een weg banen Langs de ingevallen wangen Van een vrouw met niets meer Dan alleen een verlangen Om te sterven van verdriet Maar niemand die het ziet Niemand kent haar pijn Niemand weet dat zij lijd Aan het alleen maar altijd Alleen te zijn. © Leny Kruis