Tranen die beseffen

het was lange tijd stil Verbaasd keek je me aan ik voelde me verloren bleef roerloos voor je staan fluisterde in je oor hoe erg het me speet je schudde met je hoofd dat het er niet toe deed Snikkend vroeg ik of ik dan moest gaan een blik van jou was genoeg ik wist het was over ik wist het was voorbij en diep in mijn hart wist ik dat je niet meer gaf om mij Een traan over mijn gezicht terug naar werkelijkheid de deur is dicht ik weet het, ik ben je nu kwijt woede komt omhoog hoe kan ik je laten gaan achter je aan gauw, want het zijn mijn tranen die beseffen hoeveel ik van je hou