Zij zijn ook gewoon mensen
Ik wil niet meer, ik wil niet meer Ik wil geen vluchtelingen Ik wil niet zeggen elke keer U wel mevrouw, u niet meneer En kinderen zien verdrinken Wij houd…
21 gedichten
Mensen op de vlucht voor oorlog of geweld: het nieuws komt soms dichtbij. In deze gedichten staan onze leden stil bij vluchtelingen en hun verhaal.
Ik wil niet meer, ik wil niet meer Ik wil geen vluchtelingen Ik wil niet zeggen elke keer U wel mevrouw, u niet meneer En kinderen zien verdrinken Wij houd…
juist op deze dag waar alles schittert zweeft en danst lijk ik verdwaald zie vreemde gezichten uit een onbekend land exotische talen stemmen die twisten wa…
weg met pantsers scherp uw kracht de overrompeling komt misschien vannacht aan hun conflicten kleeft al eeuwenlang bloed dat gevloeid heeft en gestold is z…
een jaar vol transparantie maar de laatste scherven glas braken zonder kleur de ooit geroemde schoonheid af wij zijn gewond kelen gesneden uit naam van rel…
ik voelde onrust en spanning in het haastige gaan jij keek me aan bezorgde ogen lieten me gaan werd in stilte ontvangen door warme handen een heldere maan…
kom en schuil maar in mijn grijs als zwart en wit elkaar bestrijden ver van huis waar van alle kleuren alleen het levend rood nog als herinnering is geblev…
weer gaan wij deze kerst in onze harten sluiten uit het donker treden naar zijn ster die licht brengt in het heden geboren uit wat sprankjes hoop restanten…
ik vraag je wie jij bent je kijkt me aan alsof je vuur ziet branden legt mij uit met woord en handen dat jij een mens bent net als ik na een barre tocht do…
zij kende geen zwavelstokken wist wel alles van regen en ijskoude wind zocht en vond een kleinigheid warmte met een ander kind verstopt achter een modderig…
kleine woordjes dansen in de ruimte hun verlokkend lied kom zing met mij met deze melodie hoor je er echt bij ja hier waar iedereen ook steeds zijn eigen p…
ik schoof de wereld aan de kant maar uit de spiegelwand vroegen ogen om mededogen openden handen in een vragend gebaar zonder te eisen ik keerde me af voel…
ik heb hun gebaren gezien in uitgestoken handen in het wit van hun tanden zongen de ogen het trots en hooghartig lied jij bent de dief zij kenden hun recht…
voeten zijn ongeschoeid toch lopen zij het pad met de puntige stenen geen uitgesleten holle weg met het eeuwenoude loof als bescherming overdekt zij contra…
ik heb mensen zien staan groepen met vage gezichten op tal van perrons waarvan wij nauwelijks het bestaan wisten wij gingen langs namen alles mee in een no…
laat maar zien ogen die geen hoop meer kennen neergeslagen zonder licht schouders die te krom zijn om de lasten van de dag te kunnen dragen toon het schral…
ben de kleur van de handen vergeten maar de beelden in hun ogen zal ik altijd weten in contrast lichtten daar woestijnen op met donkergrijze bergen onberei…
ik ga mee met de mensen volg het bewegen weet niet waarheen zie spanning in hun ogen voel de drive waarmee ze lopen hoor de stemmen maar versta ze niet ken…
hoe klein moet perspectief zijn om lichtdoorlatend hoop te geven de ogen neergeslagen kunnen geen zon meer verdragen de tijd is al zijn dagen kwijt in op e…
ik wist de weg naar het land maar een vale zon scheen pal tegen wind waaide vol in ons gezicht de verte bracht regen met jou aan de hand als gidste je mij…
hoe speels joviale bestuurders ook lachen er is altijd een netwerk van achterklappen dus spreken eminenties grijs en blasé hun stortvloed vol gladde woorde…