Onverbreekbare liefde

Als je je ogen sluit, traag Vol besef alsof ze voor immer Afscheid nemen Van de externe lichtbron. Laat dan je pupillen wennen Aan de schijnbare duisternis Die heerst achter Je gesloten oogleden Richt je blik Naar de eindeloze diepten Van je eigen zijn En zoek in het naamloze heden Naar de gewillige toekomst Zich schuilhoudend in de schatkamer Van je illustere verleden Zoek een weg Als het koele bergriviertje Dat snijdt door het scherpe gesteente Van pijnlijke ervaringen, Zich roekeloos neerstortend In ogenschijnlijk Uitzichtloze situaties Overgeleverd aan de grillen Van de onvoorspelbare elementen, De boosheid van rollende donderwolken Het ongeschonden vertrouwen van nieuw ochtendgloren De schaamte der verwoestingen na de storm Het na-krieken van een levenslustige dag De jaloezie van kille, bijtende winden, zich in onbeheerste woede vormend tot legioenen van orkanen, telkens weer, niet beseffend dat ook hun lot ligt in de gedwongen deemoed van uiteindelijke rust Het genot van lustige meanders door de bochten van hun argeloos bestaan Voel je reeds, hoe je gehoor Zich richt naar verre geluiden Vanuit jezelf, die passeren langs Zachte, vervlogen herinneringen En nog, ga nog verder Nog dieper in je eigen zijn, Daal af met al je vermogen Naar de ultieme gedachte Naar de plaats, of is het veeleer Het moment, een ogen ? blik Van opperste zelf ? zijn Waar een lach en een traan Elkaar als geliefden omarmen Waar het verhoopte komen En het verwachte gaan Elkaar als vrienden verwarmen Die kern, knooppunt Van je puurste intimiteit Die kern, uniek voor ieder van ons Die nog nooit door iemand, ondanks alle wilskracht Geheel benoemd kon worden, amper benaderend Omdat iedere soortgenoot Apart is en niemand ooit geheel Zichzelf kent ? Maar daar, in die onmetelijke diepte Van je eigen ik, daar in dat heldere Van bergkristal geslepen spiegeltje, Schatkamer van je eeuwig hart Daar, als je heel goed kijkt Met je voelende ogen Daar zie je hen wie je lief zijn In verleden en in heden En wie je meedraagt naar wat komen gaat En daar, in dat kleine spiegeltje Wil ik bij je staan, onuitwisbaar Als je beschermheer tegen al wie het licht Van dat mooie spiegeltje dreigt te verduisteren Dan ook zul je met een warm gemoed Gevuld met tedere verlangens Ervaren Dat echte vriendschap gestuwd wordt Door onverbreekbare liefde! Daarom ook, wis hen die het beeld besmeurden Doch talm niet met verwerken Want zij zitten voor immer opgesloten, gevangen In de ervaringen die je uiteindelijk moest doorstaan Om te worden wie je nu bent Richt de ogen van je hart Naar de belofte van een hoopvolle toekomst En durf te beseffen Dat wat je voelt Een onstuitbare stroom kan worden Naar dat punt aan de einder Dat punt dat geluk heet, Jouw geluk! Zo dichtbij?! Leun op mij?