Zwart schaap
\'t zwarte schaap ziet nooit witte wolkjes stoeien in zijn cel zonder raam.
16 gedichten
Wit is de kleur van sneeuw, van bruidsjurken en van een leeg vel papier. Onze leden gaven er in deze gedichten kleur aan.
\'t zwarte schaap ziet nooit witte wolkjes stoeien in zijn cel zonder raam.
gelukkig bestaan kleuren om dingen op te beuren zonder hen was alles zwart eentonig of ietwat apart de grijze muur die wil ik wit de zilveren stoel die ik…
het wit van mijn ogen scharrelt met tranen, kleurt nu lichtrood de spiegel vertelt mij, je hart heeft verdriet want je ogen vertalen dit triestige lied! Me…
waarin… ‘t leven om innerlijke kernen draait vanachter gesloten luiken een scheiding van zwart en wit verhoogde toppen draagt en voorzichtig in deze kleine…
ik zag helderheid uit kleur verdwijnen het voelde alsof zon niet meer uitbundig kon schijnen het vrolijke speelse flonkerde incidenteel grijs overheerste g…
Zie het zwart wit zei een man met pit! maar ik spit liever door naar het grote grijze gebied waar de dingen niet zo zijn zoals jij ze ziet!
Ijzig koud Witte wegen Mensen met een sjaal of muts Witte vlokken Dwarrelend Maar beneden Landend Op de witte zachte grond Fel zonlicht Probeert De aarde t…
Telkens genieten van hoge spookgestalten: bomen in de mist.
De enige kleuren die in mijn bestaan leven zijn zwart en wit rood, blauw, geel, oranje en paars ken ik niet … soms doet dat verdriet! Want het leven is nie…
De enige kleuren die in mijn bestaan leven zijn zwart en wit rood, blauw, geel, oranje en paars ken ik niet … soms doet dat verdriet! Want het leven is nie…
Zwart en wit het enige dat ik ken … andere kleuren bij mij niet bekend Enkel van het ene uiterste in het andere overdreven gelukkig of teveel verdriet iets…
ik ben in wit gaan graven omdat zwart geen schaduw kan dragen ook hoogte en diepte ontbreken zonder schepping in zijn vele nuanceringen van de natuur de me…
met vurige ogen schepte jij zwart weg achter wit dat als bron overliep en tot grijsgebied verkleurde contrasten vervaagden en essenties konden zonder doors…
Boven bergweiden verrijst de Matterhorn als een kaboutermuts; zijn puntig wit eerbiedigt stil kijken én driest voort gaan. Han Messie
Ochtendnevel stijgt statig langzaam en zuiver over de weide, zegent alle gewassen, streelt het menselijke oog. Han Messie
ik ben een kind van licht heb nooit van zwart gehouden waar zon speelde daar was ik het donker is niet te vertrouwen ik leerde kleuren al heel jong te onde…