Het blauwe spook

op het topje van de berg staat een oud kasteel in de enge donkere kelders spookt het heel veel niemand durft in die kelder bang voor het enge spook want als het spook je pakt dan ga je op in rook maar het is niet meer zo eng want spook is niet meer wit hij kreeg de griep en is nu blauw dat is waar hij mee zit blauw is hij zo lief niemand is echt bang spook is zo verdrietig dit duurt al veel te lang dus de grote spokenbaas kwam s\'nachts naar het kasteel hij sloop heeel zacht naar binnen het spook hoorde niet veel stap, stap, en ...., BOE!! spook schrok zich een hoedje van de schrik werd hij weer wit van zijn top tot aan zijn voetje eindelijk ben ik weer eng! zoals een spook hoort te zijn ik laat weer mensen schrikken dat vind ik toch zo fijn.....