Knipoog naar Jacques Brel

Nu en dan heb ik een tete-tete In de zandwind van de geschiedenis En hoor vrienden met hun belijdenis. Hun dromen,hun verdriet, hun spijt. Samen lezen wij dan oude brieven Doorheen vezels,garen,draden van tijd. Die ons hart soms doorklieven. Gewikt,gewogen en zo eigengereid. Ja, soms ontvangen wij muzen thuis En spinnen wij inspiratievolle zinnen. Samen met wulpse Zee Meer Minnen. Meer maar dan min, en zonder geruis. En bij nacht volgen we sporen van een trein Waarvan de reizigers zoekende mensen zijn Ook zij kunnen dromen, zeer wonderwel Van Het vlakke land en van Jacques Brel.