Tijd van dragen

Die ene nacht, volle maan in pracht toen de zon was ondergegaan zwommen de sterren in de hemel lieten wij ons van nature begaan. Voor een ziel nog zwevend, schoon onwetend, in die nacht geen tijd voor rust, zwemmende sterren in je hemel toen het vuur was uitgeblust. Secondes, minuten, uren verduren liefdevol naar gelang de dagen in volle verwachting, in extase elk schepsel met een tijd van dragen.