doodlopend straatje

door De onbekende dichter

Tussen twee rijen huizen loopt smal een straatje, heel gewoon langs het schooltje en achter de kerk. Voorbij het bos en de boerderijen, naast het erf met de hoge berk. Het loopt steeds verder en het wordt wat breder onder de spoorbrug van een trein. Dan kronkelt het zich voorbij de velden, tot aan de markt en weer rond het plein. Nu gaat het dwars door een drukke stad. Een brede straat met heel veel lawaai. Maar het straatje weet, straks wordt het rustig en weer stil, bij de volgende draai. En de straat wordt een straatje, en dan een paadje, heel smalletjes loopt het nu langs een sloot. En het loopt, en het loopt, en het loopt steeds verder, en plots loopt het straatje, zichzelve dood.

Bekijk ook gedichten over: Verhaal

Meer van De onbekende dichter

Gerelateerde gedichten

De punt en de komma Marian van Zwienen
De dauwdans Han Messie
Berinnetje op hakken Besh Noemara
Opa martin valk
levenslied Declercq Jens

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.