Gelukkig of niet
door De onbekende dichter
Wanneer ik iemand tegenkom op straat
denk ik:
die is gelukkig.
Ik stap verder maar draai me om,
en bekijk die persoon van kop tot teen.
Zou die eigenlijk wel gelukkig zijn?
Twijfels zetten op.
De mond lacht,
maar lacht de ziel wel mee?
Nee, vast niet.
Het gezicht is een verradelijk serpent.
En meteen erna stel ik vast,
dat ik het wel juist moet hebben.
Die persoon m?et wel ongelukkig zijn.
Want iedereen heeft zijn problemen.
In ieders leven loopt er wel iets mis,
en kent zijn ellende en pijn.
Toch?
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.