Maatje

Alles is zo als het is Tot de dag dat je hoort ik ga weg Ongeloof geschokt maar begrijpelijk Een brok in je keel die niet meer weg gaat Zo dichtbij en het niet zien aankomen Het voelt als een bom die net is ontploft Langzaam wen je aan het idee Althans dat probeer je Je regelt een kado, een kaartje en de rest En dan komt de dag van het afscheid Je slaat je er doorheen al weet je zelf niet hoe je dat gedaan hebt Bij alles bedenk je dat was dus ook voor het laatst Een toespraak, een kado, een laatste slok En dan het afscheid Een lach, een traan en het gevoel van heel erg alleen zijn Een gevoel dat er iets geamputeerd is Dan komt het besef Je mist niet zomaar een mens, een collega Je bent je maatje kwijt