vergeten leven

Een leven in vergetelheid zoekt rusteloos naar vluchtige geborgenheid en naar een troostend woord al was het vaak te veel gevraagd, een zware last van onmacht die een mens ternauwernood verdraagt. Goedkoop vertier en dolgedraaide shots raken slechts even het geluk wat tilt naar ongekende sferen, wie kon de koude kilte van haar weren? Soms in een flits vond zij haar kinderlijke trots. En in dit strijdgewoel van enkel overleven werd jij geboren, ons klein onmogelijk geluk; een zonnestraal breekt door, de redeloze razernij viel vloekend stuk, maar ras werd lijf en goed door dit gekooid bestaan opnieuw vergeven. Zo leeft een schijnbaar leven voort, verwoest, ten dode toe geschonden, totdat het sterft, geblust door zo veel wrede wonden; verbroken wordt voorgoed een broos gerafeld koord. Is dit het einde van een nooit voltooid begin? Nee, zegt de Heer, voor ieder die mijn roepen heeft gehoord, staat open, wagenwijd, die paradijselijke poort; een engel draagt je koninklijk naar binnen en zingt met gulle lach: kom in, jij mensenkind