Uiten
door Anouschka van der Lans
Ik voel me gevangen in een web van verdriet,
Ik kan het niet uiten en dat niemand het ziet.
Mijn hart krimpt samen,
een brok in mijn keel.
Ik probeer het te dragen,
Maar het wordt me soms teveel.
Het liefst zou ik huilen,
Dus mijn hart gaat op slot.
Want als ik het zou uiten,
Dan ga ik kapot..
Meer van Anouschka van der Lans
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.