Opa's kleine meisje

door Gedicht In Zicht

Ik lig op mijn rug in het gras Mijn ogen gesloten Mijn goudkleurige haren Als een waaier om me heen Kostbare momenten flitsen langs Terwijl ik lig te bakken in de zon Stiekem doezel ik wat weg naar daar Waar mijn leven o zo fijn begon Ik zie me wandelen met opa Ik zie me zitten op zijn schoot Het geluk straalt van me af Maar nu is opa dood Nooit meer opa’s volle aandacht Nooit meer wandelen in de zonneschijn Nooit meer giechelen van de pret Nooit zal het meer hetzelfde zijn Was ik nog maar even zoals vroeger Was ik nog maar even klein O, kon ik maar weer even Opa’s kleine meisje zijn

Bekijk ook gedichten over: Dood Herinnering Vriendschap

Meer van Gedicht In Zicht

Gerelateerde gedichten

Blijvende herinnering madameblanche
Haar lach bloeide op wil melker
Meer dan herinnering wil melker
Dwarrelt nog jouw lach wil melker
Vriendschap Liefde De onbekende dichter

Reacties (5)

Aandoenlijk gedicht.
Mooi geschreven.

Anoniem, 30-03-2014

Kippenvel kreeg ik bij het lezen van dit mooie ontroerende gedicht. Prachtig beschreven!

Anoniem, 04-04-2014

Heel mooi gedicht. Met plezier gelezen.

Anoniem, 30-04-2014

De tijd vliegt voorbij en we zijn oud voor we het weten en dan lijkt het mij heerlijk als je kleindochter je nooit zal vergeten, roerend mee eens en van genoten.

simon, 25-05-2014

Heel mooi, die herinnering aan opa.

Anoniem, 08-01-2016