Verdwijnend en terugkerend denken

Op een blinkende lentemorgen rent het kind verrukt over de zandweg door \'t boerenland jubelt om de nevelkronkels als frisse damp uit witte gesponnen suiker watertandt wanneer hij mooie huizen ziet gemaakt van stijve slagroom of gladgeschaafde griesmeelpudding springt naar de weide die hem zwakjes weert toch met elke dauwdruppel vrolijk uitdaagt jeugdige dichtersgedachten leiden hun eigenzinnig bestaan: bolbliksems dringen samen tot een woelige kluwen vuur zwellen ras _ slinken plots asvonkjes vlieden op de wind bescheiden dwergkometen komen soms terug bij de rijp geworden denker.