Verslaafd
door Pierre Van Laeken
Ik loop verloren door een straat
die zonder einde is,
waar al mijn dromen troosteloos zijn,
en leven amper mogelijk is.
Daar staat geen bed,
geen bad, geen brood,
geen uitzicht, zelfs geen even
waar ik in rust verpozen kan,
mezelf weer hoop kan geven.
Want ik moet zijn
die ik niet ben
en kan naar dat slechts trachten:
wat ik aanbid,
wat ik verfoei.
Heel donker zijn mijn nachten.
Gerelateerde gedichten
- Ex man Anne
- Een illusie? droomster
- Als een oeverloos kind droomster
- Nog even willen droomster
- Een verloren vriend Neeltje
Reacties (2)
Indrukwekkend Pierre,
verslaving kan een machtige vijand worden!!
Warme groet
Loes
Anoniem, 18-01-2014
Met Loes eens. Wel mooi neergezet.
Tine de jong, 23-08-2015
Log in of maak een account om te reageren.