Angst
door Pierre Van Laeken
Nooit heb ik gedacht
aan de dood,
zo ver en zo onwezenlijk.
Maar nu het einde
haast geweven is
aan de tijd die ging
en ik hier sta
met lege handen,
met grijzend haar
en zonder het beminnen
van toen het jeugdig zong
in eindeloze weiden.
Leg ik mij neer
en kan alleen nog teder zijn,
en al de liefdes die vergingen
in de schaduw van mijn hart beleven.
En weten dat het avond wordt.
En trachten niet te beven.
Gerelateerde gedichten
- Verzoenend handen reiken jozlebruyn
- Word wakker nu! jozlebruyn
- Beide handen kussen jozlebruyn
- Begin en eind droomster
- Wij geven hem uit handen jozlebruyn
Reacties (4)
Goed gedicht Pierre. Bedankt voor die woorden en fijn dat ik hem mocht lezen.
Anoniem, 01-02-2014
Toch klinkt er geen angst uit jouw woorden, Pierre.
Gr. Antje.
Anoniem, 02-07-2016
Jouw gevoelens zullen ooit angstig zijn geweest. Een wijze aanvaarding en berusting klinken uit de slotregels van jouw gedicht en geven wijs-gelovige gedachten.
Groeten van Han
Anoniem, 02-07-2016
De dood is niet zo erg, als de angst voor het lijden.
Anoniem, 26-12-2020
Log in of maak een account om te reageren.