Speurend schip
door Han Messie
De geliefde walvis wekt felle haat
tegen de jacht op deze vorst der zee.
Telde de zachtzinnigste reus niet mee
in 't sierlijk golvende scheppingsgewaad?
Uitsterven? Nee, men houdt heftig beraad.
Toverhulp van een milde, sterke fee
verschijnt stil sluipend als een spiedende ree,
maakt dat het wondermonster steeds bestaat.
Maar de vangst van krioelende vissen,
die zorgen voor veelvuldig nageslacht,
willen we toch niet uit ons leven wissen.
Fijn geperste sardientjes strelen zacht
walsende tong en gehemeltenissen.
Krijgen, genieten: een vragende boodschap.
Korte uitleg: Het woord "gehemeltenissen" is wel wat al te vrij. Maar de kleine holten tussen de gehemeltebogen zijn als het ware kleine nissen in het dak van de mondholte.
Han Messie
Gerelateerde gedichten
- Verliefden Catherine B.
- Herfstsonnet Coby Poelman-Duisterwinkel
- Bosanemonen Han Messie
- Beter wonen Han Messie
- Denkende loop Han Messie
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.