Het doldriest onbesuisde
door wil melker
het water strakte
onder striemende woorden
bevroor tot ijs
voor hen die ze hoorden
scherp spiegelden
sterren de waarheid
in het zwart oppervlak dat
feilloos gerechtigheid zag
waar vergeving
al in rietkragen ruiste
verwarmde zon
het doldriest onbesuisde
brak langzaam het ijs
smolt wrevel en ergernis
in rimpelloos verdwijnen zo
dat hij weer in water kon schijnen
wil melker
Gerelateerde gedichten
- Kristalheldere ogen Ingrid van der Weegen
- Nut van een Fout Flora-Noelle
- De pijn is aangericht Gedichtenlady
- Het verleden Els Huurman
- De banvloek wil melker
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.