Menu
Gedicht insturen

De Tijd vertragen

door De onbekende dichter

Konden we de tijd maar vertragen De haastige uren maken reuzensprongen Secondes reizen mee met straaljagers Een eeuw lijkt een samenvatting van een week Rimpels komen van de lopende band Het grijze haar groeit als kool Smeer stroop in de uurwerken Misschien onthaast de tijd d?n Of duw de sprintende wijzers terug Met al de kracht die in je is verzameld Laat de wijzers stilstaan op de mooiste tijd Toen we groen waren, de dagen eeuwen leken, en wij nog geen geheugen hadden De dagen vliegen voorbij Het einde, eens onzichtbaar ver weg, is allang geen stipje meer aan de horizon De frontale botsing tussen mijn leven en de dood is nabij Konden we maar duizend seconden in ??n minuut stoppen De lege zestig bijvullen tot een volle tank Tussen twee Kerstmissen heb ik slechts duizend maal met mijn ogen geknipperd De smaak van de kalkoen ligt nog vers op mijn tong De blinkende ballen nog warm van het haardvuur Neem mij mee naar de kindertijd De uren van kinderen doen er veel langer over De secondes van de jeugd zijn ongemotiveerde douaniers De dagen van het kroost verlangen niet naar de nacht Neem mij mee naar de langzaamheid!
2

Reacties (1)

Een heel schone, maar onwezenlijke wens om de tijd te vertragen.
Wie weet, hebben we op onze oude dag ook weer het denken, beleven en voelen terug, dat we in onze prille jeugd hadden.
Dit gedicht doet me denken aan de tekst: In de ogen des Heren zijn duizend jaren als een dag en is een dag als duizend jaren.

Anoniem, 29-04-2012

Log in of maak een account om te reageren.