Stuifzand

Hoe haastig ben ik vandaag; reppen moet ik mij in jouw naam. Uit het lome zand moet ik je lichaam nog verlossen van de aarde en voor jou je stem weervinden in de ijle, landerige lucht. Als altijd schrijf ik vingerschrift in jouw warme, rulle grond, opdat jij in deze brief mijn spoed in liefdesletters leest, voordat zij verwaaien en vervagen en jij ze nooit ontvangt. Naarstig wordt het nu later en leger; graaierige windvlagen vergrijpen zich al aan de volheid van je naam. Ik moet mij haasten thans want steeds sneller wordt het alweer stiller en verlatener in mij.