Karekiet
door Pierre Van Laeken
Wij liepen zomaar daar te zijn,
zijn kleine hand in die van mij.
Ik Vertelde hem van riet en zomer,
van grote karekiet en klein.
Van dop- en van gewone hei,
van berken en van beuken
die honderdduizend vruchten dragen.
ik Vertelde over mier en bij.
Hij keek vooral aan mij voorbij,
hoog in het blauwe van september,
waarin een blinkend vliegtuig vloog.
Is dat een rarekiet? Vroeg hij.
Gerelateerde gedichten
- Wandeling in het park Catherine B.
- Avondwandeling met jou Catherine B.
- Eigen dressuur Johny Donovan
- Onze voeten Ellen
- Mei avondwandeling jozlebruyn
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.