Het sneeuwde lichtjes om haar..

grijs en strak stond de lucht boven ons die ochtend, aan de randen van de akkers lag en beetje sneeuw, berkenbosjes verschilferden van schors, een enkele verslapen kraai kraste zich over het land zij was opgebaard in het midden van haar uitgesproken wens, eenvoudig en houdbaar nog op deze vroege morgen, te midden van de stilte, de wuivende bossen om haar heen Ik keek naar het gezicht, streek met mijn wijsvinger over haar voorhoofd, neus en mond, zo de contouren volgend van mijn moeder, van wat zij mij nog wilde zeggen wit in wit, doodgeverfde oude kamille in haar handen, een hoge toon van de muziek trok als een laken over haar, sereen en aanhoudend koud klonken stemmen in dit huis waar wij waren, zij hield van Preisner Requiem, stofte de stilte, ontsteeg zichzelf haar lichaam ademde nog, de huid verkruimelde och, mijn moederlief, laat mij door je haren strijken, de groeven in je huid eigen maken en kijken naar je, verdriet om je schoonheid hebben, je woorden, je zalving, Agnus Dei zingen voor je tot diep in de oude bossen stijg maar, ga maar hoog, ik omhels je om je mooie handschrift, mijn vuile broeken, de boze pastoor, de melkfles half leeg en dat onvergetelijke verhaaltje steeds, ga nu maar.. ik luister naar je muziek en herhaal, herhaal de schoonheid, zo mooi, mooi mens, zo mooi