Het meisje

In het park zag ik een meisje Zittend helemaal alleen In haar hand een smeltend ijsje Als een magneet liep ik er heen. Een paar grote blauwe ogen Met tranen gevuld keken mij aan Eerst ging ik haar tranen drogen Toen vroeg ik haar op te staan. Op een bankje tussen de bomen Vroeg ik haar naar haar intense verdriet Opnieuw zag ik de tranen stromen Het waarom wist ik toen nog niet. Opeens een klein handje in die van mij Haar ogen keken mij vragend aan Ik schrok toen ze zei Mag ik met jou naar huis toe gaan Ik ging toen om de reden vragen Toen zei ze en begon te snikken Dat ze zo werd geslagen En het bleef niet bij een paar tikken Haar vader speelde een spel met haar Dat nooit had mogen gebeuren Het leek alsof mijn hart bevroor En kon dit onmogelijk goedkeuren Ik ging naar huis en nam haar mee En gaf haar ouders aan Ze werden opgepakt alle twee En ze is nooit meer weggegaan Dat deze dingen gebeuren Dat doet me zoveel pijn En het is toch te betreuren Dat er zulke ouders zijn