Het is stil
door De onbekende dichter
het is stil
als mijn ogen
zien in het verre niets
het is stil
als mijn adem
naar binnen wordt gezogen
en stokt door een vluchtig iets
ik vul mijn ruimte
met geslepen stenen
stapel ze op uit alle macht
tracht heelheid te lenen
misschien dat dan, ja dan...
ach, hoe kan ik nog menen
dat liefde ook verzacht
Meer van De onbekende dichter
Gerelateerde gedichten
- Prins zonder paard Marian van Zwienen
- gedachten delen De onbekende dichter
- Perfect bestaat niet Marian van Zwienen
- Gesloten hart Poëet zonder poespas - Chris L
- Gevoel claudia
Reacties
Er zijn nog geen reacties op dit gedicht.
Log in of maak een account om te reageren.