Moederdaggevoel

Als ik naar huis gerend was, de achterdeur nog open, om te vertellen wat ik had gescoord, zij was er, de handen in elkaar slaand, tot in de nacht had ze me overhoord. De kale plek voor ’t aanrecht woog de zorgen die onder afwas werden doorgepraat, was ze alleen dan zong ze psalmen, gaf ze zich over aan haar Toeverlaat. Ik rook haar warmte als de tranen kwamen, de grotemensenwereld me te machtig werd, als pleisters niet alleen meer konden helpen, ze leefde mee met elk facet. Inlevend las ze voor onder de lamp boven de etenstafel, nog zie ik het door haar gesteven kleed en proef de smaak van wafels. Als ze eens wist hoeveel ik van haar leerde, kon ik nog éénmaal lezen haar gezicht, vandaag zie ik haar leven door Zijn ogen, in ‘t hoogste licht. Coby Poelman-Duisterwinkel