Vijf jaar

24 november 2005 Het voelt als gisteren Maar ook als tien jaar 5 jaar geleden dat mijn vader overleed En qua dat; Het voelt als 5 verloren jaren Als 5 wazige jaren Als ik aan mijn vader’s overlijden denk Ik leef mijn leven Maar soms, heel even Voel ik leegte Voel ik pijn Dan voel ik een traan Dan denk dat het niet echt kan bestaan Dan voel ik een brok in mijn keel Een blok op mijn maag Het duurt maar heel even Want ik moet en wil verder met mijn leven Vragen zijn er bij mij Gedachten die heen en weer vliegen Papa, je was geestelijk erg ziek En ik stel mezelf vaak de vraag ‘Wist jij, papa, dat je lichamelijk ook erg ziek was?’ ‘Wist jij, papa, al eerder dan de artsen en wij, dat je niet lang meer zou leven?’ ‘Wou je graag gaan, papa?’ ‘Wou je het leven laten?’ ‘Omdat je het meestal alleen maar kon haten?’ ‘Wou jij graag bij ons vandaan?’ ‘Omdat jij het moeilijk vond om te bestaan?’ ‘Papa, ik zou het begrijpen, maar ook weer niet’ 5 jaar Het voelt als een zwarte waas Als 5 vage jaren Ik kijk af en toe even naar de wolken of de donkere nacht En ik smacht Dat ik een bekende stem hoor van vóór die 5 jaar Die zegt ‘Mokkeltsje, kijk eens, die grote, helder schijnende ster die je daar ziet’ ‘Dat ben ik, speciaal voor jou’ En je zegt ‘”Het leven moeilijk vinden”’ ‘”Het moeilijk vinden om te leven”’ ‘Maar soms, heel even, kijk ik naar jou’ En je zegt ‘Je leeft je leven, leef het, het duurt maar even’ ‘Ik ben trots op jou en ik hou van jou’ ‘Ik vergeet je niet’