HO2

door Bella

Ik kijk ver uit over het zwart- weerspiegelende meer. Twee zwanen vliegen gracieus over het water, één van hen verliest een veer. Getransporteerd op een kalme bries. Het stukje vogelvacht daalt langzaam naar beneden tot ik het uit mijn oog verlies. De zon die geen doorbraak vindt in een deken van wolken, die met de waterkringloop verbindt. Zachte motregen glipt tussen mijn vingertoppen door. De warme lucht steeg op, in plaats daarvan, werd het land koud en het gras bevroor. Bella - 2015

Bekijk ook gedichten over: Flora En Fauna Leven Regen Vogels Zwanen

Meer van Bella

Gerelateerde gedichten

Kracht van bomen Catherine B.
Stadsvogels Catherine B.
Vogelgezang Catherine B.
Op de oever Han Messie
Hoor! Antje.

Reacties (5)

zie je
zo\'n zwanenpaar
op zware vleugelslagen
elkaar verstaan samen boven
het water uit zwiepen, die vreugde,
alsof iets hen beide gelijkzijdig riep,
wat is dan die lange lage last aan wolken
somber om ondergaan te bevragen;
was het fantastische dat
contrast dan wel
waard?

hans

hans winter, 30-09-2015

Prachtig geschreven woorden Bella.

Anoniem, 30-09-2015

Heel erg móói Bella, je manier van schrijven zorgt ervoor dat je t als lezer helemaal mee kunt beleven..goed gedaan!

Anoniem, 03-10-2015

Wat een mooie woorden...

Dakoyria, 04-10-2015

Bella-de natuur is wondermooi raak je niet over uitgeschreven.

water spiegelend
veertje deinend op de wind
sneeuwwitte ganzen

vlinder, 08-10-2015