Grootmoeders fiets

Het is het gezicht, \'t zijn de daden. De ogen met daarin licht, maar ook duisternis. Vurige tongen, rauwe nagels, hoe het lelijke Schoonheid kan overtroeven. Het zijn de groeven in \'t gelaat van een Oude man. Dan zijn er ook de engelen die zingen In een koor. De statige lanen met lieden niet gespeend Van ijdelheid van oor tot oor. Hoe men iets ervaart, wat men doet op een Weg die ergens naar toe leidt. Maar waarvan later blijkt dat deze in wezen Voor iedereen het zelfde is. Winnen, verliezen, het gemis aan liefde Of misschien wel haat. Vrijheid en eeuwig leven kan de natuur Niemand geven. Van belang zijn woorden die het hart strelen Want de tijd gaat door. De groeven in het gezicht van de oude man Ze zijn niet meer, hij is reeds begraven. Het is het water en het brood, maar dan Uiteindelijk de dood. Het is iets, alles, niets, \'t is een herinnering In de schuur grootmoeder\'s fiets.